BookStation

«[…] Γιατ? ? Τέχνη μ?ς προσφέρεται ?ς ?μορφιά, μ? σάρκα κα? μ? μορφή, μέσα στ? φθαρτά, γι? τ?ν α?ωνιότητα. Μέσα στο?ς μάγους α?το?ς ε?ναι στ?ν πρώτη γραμμ? ? Λεοπάρδης. […] Πρ?τ’ ?π’ ?λα, ? Λεοπάρδης ε?ναι ? μεγαλύτερος ποιητ?ς τ?ς ?ταλίας ?στερ’ ?π? τ? Δάντη. Τ? πατριωτικά του ποιήματα, Τυρταϊκά, ?ναψαν τ? φλόγα πο? σήμερα ?δημιούργησε μεγάλο ?θνος τ?ν πατρίδα του. ? πολυμάθειά του, καταπληχτική. ? φιλοσοφική του ποίηση, πο? καταγγέλλει τ?ν ?διαφορία κα? τ?ν ?στοργία τ?ς φύσεως, προτρέπει τ?ν ?νθρωπο ν? στρέφεται μπροστά της μ? ?ψωμένο τ? μέτωπο κα? ν? περιφρον? κα? ν? μεγαλοφρον?, ε?ναι ποίηση κα? μ? ?λο τον πεσσιμισμό της ?θλητική, ?ρωική. ? ?θνικ?ς ποιητ?ς τ?ν ?ταλ?ν, ? ?ωσίας Καρντούτσης, μαθητ?ς κα? θαυμαστ?ς το? Λεοπάρδη, τ?ν ?ναφέρει μ? α?τ? τ? λόγια: “Καθ?ς ε?ναι τ? χρέος το? ?γαθο? πολίτη, καθώς μ?ς τ? διδάσκει ? μεγάλος μας Λεοπάρδης, ? ζω? τ?ς δράσεως ε?ναι ?ξιώτερη κα? φυσικώτερη ?π? τ? ζω? τ?ς μελέτης...” ?λλ’ ?σχετα κα? μ? κάθε της περιεχόμενο, ? ποίηση α?τ? ε?ναι χαρά, γιατ? μ?ς προσφέρεται μέσα στ? χρυσ? ποτήρι τ?ς τέχνης. [...]» Κωστ?ς Παλαμ?ς, « ? χαρ? τ?ς Τέχνης» (?φ. «?λεύθερος ?νθρωπος», 30 Νοεμβρίου 1930) Ο? ?ναμνήσεις ?στέρια ?κριβόθωρα τ?ς ?ρκτου, νά, μο? φαίνεται ?πίστευτο, πο? ?πιστρέφοντας ξανά, ?πως παλιά, ν? σ?ς κοιτ? ?κστατικ? ν? τρεμοφέγγετε πάνω ?π’ τ?ν α?λ? τ?ν πατρικ? κα? ν? συνομιλ? μαζί σας ?π? τ? παραθύρια α?το? το? σπιτικο?, ?που ?κατοίκησα μικρούλης· ?δ?, πο? τ?ς χαρές μου ε?δα ν? τελειώνουν. Πόσες ε?κόνες κάποτε, κα? πόσες ψευδαισθήσεις δ?ν γέννησαν στ? σκέψη μου, τόσο ? δική σας ? θωρι? ?σο κα? ?λλων ?στερι?ν πού ?ναι δικοί σας σύντροφοι! ?ταν στ?ς νύχτες μου, στ? χλόη καθόμουν σιωπηλός, συνήθιζα ?ρες πολλ?ς ν? τ?ς περν? τ?ν ο?ραν? ρεμβάζοντας κι ?κούγοντας τ? ?πόμακρο τραγούδι τ?ν βατράχων, ?κε? στ?ν ?ξοχή! Μι? πυγολαμπίδα περιπλανιότανε μέσα σ? θάμνους κα? παρτέρια, ?ν? ψιθύριζε τ? ?γέρι ?νάμεσα σ’ ε?ωδιαστ?ς ?λέες κι ?νάμεσα στ? κυπαρίσσια, στ? μακριν? δασάκι· κα? κάτω ?π? τ?ν πατρικ? στέγη φων?ς συνομιλο?σαν, πο? ?χο?σαν πότε ? μι? κα? πότε ? ?λλη, καθ?ς κα? τ?ν ?πηρετ?ν στ?ς ?ρεμες δουλειές τους. Κα? πόσες σκέψεις ?μέτρητες κα? πόσα ?νειρα γλυκ? μ’ ?νέπνευσε ? θέα ? ?πόμακρη τ?ς θάλασσας κα? τ?ν γαλαζοπ?ν βουν?ν, πο? ?π? ?δ? διακρίνω, κα? πο? σκεφτόμουνα μι? μέρα ν? διασχίσω, ταξιδεύοντας, κόσμους μυστηριώδεις κα? τάχα ν? χαρίσω στ? ζωή μου ε?τυχία μυστική! Τ? μοίρα μου ?γνοο?σα κα? περισσ?ς φορ?ς τ?ν πονεμένη κα? φτωχ? ζωή μου πρόθυμα μ? θάνατο θ’ ?ντάλλαζα. Le ricordanze Vaghe stelle dell’Orsa, io non credea Tornare ancor per uso a contemplarvi Sul paterno giardino scintillanti, E ragionar con voi dalle finestre Di questo albergo ove abitai fanciullo, E delle gioie mie vidi la fine. Quante immagini un tempo, e quante fole Creommi nel pensier l’aspetto vostro E delle luci a voi compagne! allora Che, tacito, seduto in verde zolla, Delle sere io solea passar gran parte Mirando il cielo, ed ascoltando il canto Della rana rimota alla campagna! E la lucciola errava appo le siepi E in su l’aiuole, susurrando al vento I viali odorati, ed i cipressi La nella selva; e sotto al patrio tetto Sonavan voci alterne, e le tranquille Opre de’ servi. E che pensieri immensi, Che dolci sogni mi spiro la vista Di quel lontano mar, quei monti azzurri, Che di qua scopro, e che varcare un giorno Io mi pensava, arcani mondi, arcana Felicita fingendo al viver mio! Ignaro del mio fato, e quante volte Questa mia vita dolorosa e nuda Volentier con la morte avrei cangiato.