BookStation

Τα κεί­με­να που ακο­λου­θούν δη­μο­σι­εύ­τη­καν στην εβδο­μα­δι­αία εφη­με­ρί­δα ΑΛ­ΛΑ­ΓΗ του νο­μού Ημα­θί­ας πριν από 40-45 χρό­νια. Οι νε­ό­τε­ροι δεν θα γνω­ρί­ζουν για την εφη­με­ρί­δα και οι πα­λι­ό­τε­ροι ίσως να την θυ­μού­νται αμυ­δρά. Η εφη­με­ρί­δα ξε­κί­νη­σε την έκ­δο­σή της στα μέ­σα Απρι­λίου του 1977 με εκ­δό­τρια-δι­ευ­θύ­ντρια τη Χα­ρού­λα Ουλ­σου­τζό­γλου, που μό­λις είχε τε­λει­ώ­σει τη Σχο­λή Δη­μο­σι­ο­γρα­φί­ας, και βα­σι­κό συ­νερ­γά­τη τον αεί­μνη­στο Θό­δω­ρο Χα­λά­τση, νε­α­ρό δι­κη­γό­ρο τό­τε. Η ΑΛ­ΛΑ­ΓΗ αρ­χι­κά ξε­κί­νη­σε για να εκ­φρά­σει όλον τον λε­γό­με­νο προ­ο­δευ­τι­κό χώ­ρο, αλ­λά σύ­ντο­μα έγι­νε το δη­μο­σι­ο­γρα­φι­κό όρ­γα­νο του ΠΑ­ΣΟΚ στον νο­μό. Λί­γους μή­νες με­τά, προ­στέ­θη­κα κι εγώ στην «πα­ρέα». Αρ­χι­κά γρά­φα­με με τον Θό­δω­ρο τη στή­λη «Μια στο καρ­φί και μια στο πέ­τα­λο», που αυτός είχε ξε­κι­νή­σει με με­γά­λη επι­τυ­χία. Με­τά το 1978 συμ­φω­νή­σα­με να ανα­λά­βω το χρο­νο­γρά­φη­μα, που έλει­πε από την εφη­με­ρί­δα, με τίτ­λο «Ημα­θι­ώ­τι­κα και άλ­λα…». Το 1981 ήρ­θε ο εκλο­γι­κός θρί­αμ­βος του ΠΑ­ΣΟΚ και το 1982 ο Θό­δω­ρος δι­ο­ρί­στη­κε Νο­μάρ­χης Κο­ζά­νης και απο­χώ­ρη­σε από την «πα­ρέα». Το 1985 ανέ­λα­βε Γε­νι­κός Δι­ευ­θυ­ντής στην ΕΡΤ, από την οποία απο­λύ­θη­κε το 1987, γι­α­τί δεν «συ­νε­μορ­φώ­θη προς τας υπο­δεί­ξεις» του τό­τε πρω­θυ­πουρ­γι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος και της με­τέ­πει­τα κυ­ρί­ας Πα­παν­δρέου. Όχι μό­νο απο­λύ­θη­κε αλ­λά και κυ­νη­γή­θη­κε ανε­λέ­η­τα από πρώ­ην «συ­ντρό­φους», μέ­χρι που πέ­θα­νε το 2004. Κα­τά γε­νι­κή ομο­λο­γία, ο Θό­δω­ρος Χα­λά­τσης υπήρ­ξε από τα πιο έντι­μα και ικα­νά στε­λέ­χη της ΕΡΤ και αυτή η συ­μπε­ρι­φο­ρά του κομ­μα­τι­κού κα­τε­στη­μέ­νου έκα­νε αρ­κε­τούς από εμάς να δού­με τα πράγ­μα­τα με πιο κα­θα­ρό μά­τι… Δεν είναι σ’ αυτό το βι­βλι­α­ρά­κι όλα τα χρο­νο­γρα­φή­μα­τα που είχα γρά­ψει. Επέ­λε­ξα αυτά που θε­ω­ρώ ότι έχουν μια δι­α­χρο­νι­κό­τη­τα και προ­τί­μη­σα να μη συ­μπε­ρι­λά­βω αυτά που γρά­φτη­καν για γε­γο­νό­τα που δεν θα εν­δι­έ­φε­ραν τον ση­με­ρι­νό ανα­γνώ­στη, όπως και κά­ποια όπου σχο­λί­α­ζα ενέρ­γει­ες ή δη­λώ­σεις αν­θρώ­πων που δεν ζού­νε πια.