BookStation

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΛΕΙΣΤΟ παράθυρό μου Τα μάτια μου ορκίζονται στους σιωπηλούς θορύβους Βλέπω δεν βλέπω ακούω δεν ακούω Τίποτα δεν πιστεύω Θυμάμαι νοσταλγώ αφηρημένα Υπάρχω μέσα στην τυχαία γενικότητα Γιατί ακριβώς γεννήθηκα Δεν έμαθα δεν ξέρω υποθέτω Ότι θα μείνουν αμετάφραστες Οι πρώτες μου κραυγές Ανάβουν σβήνουν χρόνια τώρα Πυρακτώνονται τα μάτια μου Για ασήμαντα αβέβαια γεγονότα Για πεπρωμένα που παραμορφώθηκαν Για χαρτογραφήσεις όμορφες Πλην όμως λανθασμένες Τα παύω όλα Τα σταματώ Για να φροντίσω λίγο την καρδιά μου Που παραλίγο να πεθάνει από τα γέλια Όταν της είπαν ότι η σοβαρότητα Είναι υποχρεωτική Στο τσακ σοβάρεψε η καρδιά μου Πλέον κινδυνεύει κι από αμυδρά χαμόγελα Έκτοτε επιμένω στις στιγμές Θυμάμαι τώρα μία Θυμάμαι το δεξί σου πόδι Όμορφο να κοιμάται Να πλέει ν’ αναπνέει Χρυσή ουρά ψαριού Στην άκρη απ’ το κρεβάτι Θυμάμαι το μυαλό μου να εργάζεται Σαν ανυπόμονο ρολόι δίχως δείκτες Για να σου κάνει το δωμάτιο θάλασσα Ή έστω ενυδρείο