BookStation

Ποιητική συλλογή για τη ματαιότητα του έρωτα και την πληρότητα της συνύπαρξης. Μια ελεγεία για το ανθρώπινο, το ατελές, το υπέροχο. Και δεν ει?ναι τι?ποτα α?λλο, παρα? μο?νο ε?νας υ?μνος στον θεο? Ε?ρωτα? «τα μα?τια του, τα χει?λη του, τα χε?ρια του…» Μα αν αποζητα?ς το ασφαλε?ς λιμα?νι, Συνοδοιπο?ρε, σε συμβουλευ?ω να μην μπαρκα?ρεις ποτε?. Επειδη?, την ι?δια τη στιγμη? που θα ορκιστει?ς στον Ε?ρωτα να πλευ?σεις στα νερα? του, την ι?δια τη στιγμη? που θα θελη?σεις να ανοι?ξεις ολα?νθιστη την καρδια? στο φως του, να ξε?ρεις πως αφη?νεις το σκοτα?δι να μπει κι αυτο?. Επειδη?, το μο?νο βε?βαιο, το μο?νο αναπο?δραστο, απο? τη στιγμη? της γε?ννησης, ει?ναι ο θα?νατος. Συνοδοιπο?ρε! Φευ! Κλει?σε τα αυτια? σου. Μη μ ? ακου?ς. Πα?ψε να με διαβα?ζεις! Λο?για μιας γερο?ντισσας ει?ναι. Πολυκαιρισμε?να, κιτρινισμε?να λο?για. Συνοδοιπο?ρε! Αλι?μονο! Τα πλοι?α πεθαι?νουν στα λιμα?νια. Δεμε?να στις αλυσι?δες τους. Μ ?ακου?ς τω?ρα; Μ ?ακου?ς; Τ α ξ ι? δ ε ψ ε! Ο?σο ε?χεις κουπια?, τ α ξ ι? δ ε ψ ε. “Με?γα το της θαλα?σσης κρα?τος” Περικλη?ς, Αρχαι?ος Αθηναι?ος ηγε?της (495 – 429 π.Χ.)