BookStation

Η Ελληνική Αρχαιότητα επηρέασε σημαντικά και τροφοδότησε με πολύτιμες πηγές σε μέγιστο βαθμό –κυρίως– Έλληνες και Γάλλους λογοτέχνες και εικαστικούς του 19ου αιώνα, όπου κυριαρχούσε το πνευματικό κίνημα του Ρομαντισμού. Βασική δεξαμενή υπήρξε η πλούσια ελληνική μυθολογία. Κατά την περίοδο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού καλλιεργήθηκε μία σχέση συνεργασίας και αλληλεπίδρασης με τους αντίστοιχους εκπροσώπους του Διαφωτισμού της Γαλλίας και γενικότερα, με την γαλλική intelligentsia. Σύμφωνα με τον Αργεντινό συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες, «ποίηση είναι η έκφραση του ωραίου, διαμέσου λέξεων περίτεχνα υφασμένων μεταξύ τους». Είναι la “poesie du coloris, de la couleur, poesie sonore; quelle poesie dans ce paysage!” (Delacroix, Journal, 1863). Η επιλογή κατάλληλων λέξεων, ενίοτε και νεολογισμών του δημιουργού, δημιουργεί ποικίλες εικόνες στον αναγνώστη, ικανές να προκαλέσουν βαθειά συγκίνηση ή και να τον προβληματίσουν, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα την ποίηση σε διαυγή καθρέφτη των κοινωνικοπολιτικών δρώμενων της κοινωνίας της εποχής. Η Φύση πρωταγωνιστεί εκεί, σε σύμπλευση ή αντίθεση με τις θετικές ή αρνητικές διαθέσεις του αήττητου Χρόνου, επηρεάζοντας καθοριστικά τη μοίρα των πρωταγωνιστών. Η δημιουργία (λογοτεχνική και εικαστική) είναι το σύνθετο, μαγικό αποτέλεσμα της προσωπικότητας και ιδεολογίας του δημιουργού, των προσωπικών βιωμάτων και εμπειριών του, της εποχής στην οποία δραστηριοποιείται, αλλά και μιας ανεξιχνίαστης έμπνευσης που εμφανίζεται ξαφνικά σαν μια αόρατη υπεροπτική θεά, σαν μια εσωτερική ανάγκη για έκφραση του ανείπωτου. Στο έργο του λογοτέχνη και εικαστικού εμφανίζονται σημάδια από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, απαραίτητοι κρίκοι της συνέχειας του χρόνου. Οι λογοτέχνες και εικαστικοί επιχειρούν (συνειδητά ή μη) να αναπλάσουν και να αντικατοπτρίσουν την επικαιρότητα –όσο το δυνατόν πιο πιστά– μέσα από το έργο τους. Οι λογοτεχνικές και εικαστικές διαδρομές, μολονότι διαφοροποιούνται ανάλογα με τον δημιουργό και τις ιδιαίτερες συνθήκες της εποχής του, συγκλίνουν σε ορισμένα σημεία, αφού οι ανωτέρω παράγοντες-πηγές έμπνευσης είναι κοινοί. ------------------------------------- L’Antiquite grecque a profondement influence et fourni de precieuses sources, principalement aux ecrivains et aux artistes grecs et francais du XIXe siecle, epoque ou le mouvement spirituel romantique dominait. La riche mythologie grecque constituait un reservoir fondamental. Durant la periode des Lumieres neo-helleniques, une relation de cooperation et d’echange s’est developpee avec les representants correspondants des Lumieres francaises et, plus generalement, avec l’intelligentsia francaise. Selon l’ecrivain argentin Jorge Luis Borges, ”la poesie est l’expression de la beaute, par des mots savamment tisses”. C’est ”la poesie du coloris, de la couleur, poesie sonore; quelle poesie dans ce paysage!” (Delacroix, Journal, 1863). Le choix des mots justes, parfois de neologismes de l’auteur, cree chez le lecteur des images variees, capables de susciter des emotions profondes, voire de le troubler, tout en faisant de la poesie un miroir lucide des evenements socio-politiques de la societe de l’epoque. La nature occupe une place preponderante dans la poesie grecque, s’alliant ou s’opposant aux humeurs, positives ou negatives, de l’invincible Temps, et influencant de maniere decisive le destin des protagonistes. La creation (litteraire et visuelle) est le resultat complexe et magique de la personnalite et de l’ideologie du createur, de ses experiences personnelles et collectives, de l’epoque ou il cree des ?uvres, mais aussi d’une inspiration insondable qui surgit soudain telle qu’une deesse invisible et majestueuse, telle qu’une necessite interieure d’exprimer l’indicible. Dans l’?uvre de l’ecrivain et de l’artiste visuel, des signes du passe, du present et du futur apparaissent, des maillons essentiels de la continuite temporelle. Ecrivains et artistes visuels s’efforcent (consciemment ou non) de recreer et de refleter le present –aussi fidelement possible– a travers leur travail. Les voies litteraires et visuelles, bien que differentes selon le createur et les specificites de son epoque, convergent en certains points, car les facteurs-sources d’inspiration sont communs.