BookStation

Ω Έμπνευση, κόρη εσύ, της θεϊκής μου φύσης, δώσε μου φως απ’ τις πηγές, της θείας σου της κτίσης. Στάσου εμπρός μου, σε ικετεύω, με το φως σου το χρυσό, και κάνε τον άφωνο λυγμό μου, λόγο ιερό. Δώσε μου τα φτερά, της άφθαρτης πνοής σου, και φύτεψε στο νου μου το σπόρο της φωνής σου. Δώσε μου λέξεις σαν σπαθιά, μα και σαν περιστέρια, να σχίζουνε το σκοτεινό και να γεννούν αστέρια. Μη μ’ αφήσεις έρημο, γυμνό, μπροστά σε μια σελίδα, δώσε μου δρόμο να διαβώ, πυξίδα και ελπίδα. Από τα βάθη της ψυχής, απ’ όπου ο πόνος κράζει, φέρε μου στίχο που ποτέ ο χρόνος δεν δαμάζει. Κι αν πρέπει να κατέβω στου Άδη τα σκοτάδια, δώσε μου δύναμη να δω της Μοίρας τα σημάδια. Γι’ αυτό σε κράζω, Ιερή, πριν η αυγή χαράξει· δώσε μου λόγο δυνατό, που η λήθη δεν θα αλλάξει.