BookStation

Δεν έζησε για να γίνει γνωστή. Δεν μίλησε για να ακουστεί. Κι όμως, η σιωπή της έγινε φως. Η ταπείνωσή της, δρόμος. Η αγάπη της, θεραπεία. Η Αυρηλία Παπαγιάννη μεγάλωσε μέσα στην αγάπη μιας αρχοντικής οικογένειας, όμως η καρδιά της αναζητούσε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Άφησε πίσω της κάθε βεβαιότητα και ακολούθησε τον δρόμο που της έδειχνε ο Θεός, χωρίς να γνωρίζει πού θα την οδηγήσει. Από τα λιθόστρωτα της Κωνσταντινούπολης, όπου γεννήθηκε, ως τα σοκάκια της Βηθανίας και τις φτωχογειτονιές της Ινδίας, όπου γονάτιζε μπροστά στα πόδια των λεπρών, έπλενε πληγές με γυμνά χέρια και ακουμπούσε ψυχές με το βλέμμα της· ως το μικρό της κελί στη Λέρο, έγινε καρδιά ανοιχτή για όλους. Δεν δίδασκε, δεν επέβαλλε. Άγγιζε τις ψυχές όχι με λόγια, αλλά με παρουσία. Ζούσε για να προσεύχεται. Και προσευχόταν για όλον τον κόσμο. Δεν έγινε μοναχή για να αλλάξει ζωή, γιατί η ζωή της είχε ήδη γίνει θυσία, προσευχή, ολοκαύτωμα αγάπης. Γιατί εκείνη γνώριζε καλά πως ο Θεός είναι Αγάπη. Και όπου υπάρχει αγάπη, εκεί βρίσκεται ο Θεός.