NEWSLETTER

Συπληρώστε το email σας
για να λάβετε τις προσφορές
και τα νέα της Bookstation

Γαρδένια

Γαρδένια

Γαρδένια
Άγγελος Κανακάρης

Εκδόσεις
Εκδόσεις Παρένθεση

ISBN: 978-618-88019-9-8
Σελίδες: 69
Δέσιμο: 21Χ14
Εξώφυλλο: Μαλακό εξώφυλλο
Ημερομηνία έκδοσης: 2026/11

Τιμή | 11 9,90 €

προσθήκη στο καλάθι

Τα πόδια μου αιωρούνταν μερικούς πόντους πάνω από το χώμα, κουνώντας ρυθμικά τα μικρά μου αθλητικά παπούτσια. Το ξύλινο παγκάκι ήταν παλιό, με ξεφλουδισμένο πράσινο χρώμα και χαραγμένα αρχικά ανθρώπων που είχαν καθίσει εκεί πριν από εμάς. Ήταν τέλη Οκτώβρη. Η μυρωδιά της βρεγμένης γης και των πεσμένων φύλλων πλημμύριζε το πάρκο. Η μεγάλη καστανιά πάνω από τα κεφάλια μας έριχνε τη σκιά της, προστατεύοντάς μας από τον δροσερό αέρα. Δίπλα μου, ο πατέρας μου καθόταν με τη ράχη του ίσια. Φορούσε το γνώριμο, μαύρο μπλουζάκι του — αυτό που μύριζε πάντα καπνό από στριφτό τσιγάρο και παλιό χαρτί. Είχε τα χέρια του σταυρωμένα στα γόνατα και τα μάτια του, γαλήνια και βαθιά, παρατηρούσαν το κεντρικό μονοπάτι. «Κοιτάζεις αλλά δεν βλέπεις, μπαμπά;» τον ρώτησα, προσπαθώντας να μιμηθώ τη στιβαρότητα της φωνής του. Ο πατέρας χαμογέλασε αργά, χωρίς να γυρίσει αμέσως το κεφάλι του. «Όλοι βλέπουν, κοίταξε..» είπε χαμηλόφωνα, υποδεικνύοντας με το πηγούνι του μια γυναίκα που περπατούσε βιαστικά λίγα μέτρα πιο μακριά. Φορούσε ένα κόκκινο παλτό, κρατούσε μια βαριά τσάντα και τα βήματά της χτυπούσαν νευρικά στο πλακόστρωτο. «Τι βλέπεις εσύ, Απόλλωνα;» «Μια κυρία που βιάζεται;» απάντησα, κοιτάζοντας τα κόκκινα παπούτσια της που εξαφανίζονταν πίσω από τους θάμνους. «Αυτό είναι το πρώτο στρώμα, αγόρι μου», είπε ο πατέρας και ακούμπησε το χέρι του στον ώμο μου. Η αίσθηση του χεριού του ήταν παράξενα ελαφριά, σαν ένα χάδι από αέρα, αλλά η ζεστή φωνή του γέμιζε όλο μου το είναι. «Αν κοιτάξεις πιο προσεκτικά, θα δεις πως δεν βιάζεται για να προλάβει κάτι. Βιάζεται για να ξεφύγει. Κοίτα πώς σφίγγει την τσάντα στο στήθος της, σαν να προστατεύει κάτι εύθραυστο. Κοίτα πώς οι ώμοι της είναι μαζεμένοι προς τα μέσα, σαν να φοβάται ότι ο ουρανός θα πέσει να την πλακώσει». Σώπασα. Κοίταξα ξανά προς την κατεύθυνση που είχε φύγει η γυναίκα. Ο κόσμος ξαφνικά δεν φαινόταν πια απλός. «Γιατί είναι έτσι, μπαμπά;» «Επειδή οι άνθρωποι, Απόλλωνα, κουβαλούν πράγματα που δεν φαίνονται με το μάτι. Λύπες, φόβους, αναμνήσεις. Όταν βλέπεις κάποιον θυμωμένο ή βιαστικό, μην τον κρίνεις γρήγορα. Δεν ξέρεις πόσο βάρος σηκώνει η καρδιά του αυτή τη στιγμή». Έσκυψα το κεφάλι και κοίταξα τα παπούτσια μου που συνέχιζαν να κουνιούνται. «Εσύ σηκώνεις βάρος, μπαμπά;»