BookStation

 Όταν διαβάζεις, ΅εταφράζεις, εκδίδεις τα ?παντα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, αυτού του ΅είζονος και, ασφαλώς, πιο οικου΅ενικού συγγραφέα του 20ού αιώνα, δεν επικοινωνείς απλώς ΅ε ένα έργο ζωής, αλλά ΅ε ένα έργο-ζωή· αισθάνεσαι ότι εισδύεις σ? έναν κόσ΅ο που σου φαίνεται ανοίκεια οικείος, σ? έναν θαυ΅αστό λαβύρινθο που σε κάθε επίσκεψή σου δείχνει σαν να έχει ανανεώσει τις φενάκες του και που τον ενοικούν ιδέες και Θέ΅ατα-Μινώταυροι: ο ψευδαισθητικός χαρακτήρας της ανθρώπινης ύπαρξης· το απατηλόν του φυσικού κόσ΅ου· η σχεδόν αναπόφευκτη αυθαιρεσία κάθε ορθολογιστικής σκέψης· το άπειρο και οι άπειρες δυνατότητες· η ιδέα πως ακό΅α και το απειροελάχιστο πράγ΅α ή γεγονός περιλα΅βάνει όλο το σύ΅παν· πως ό,τι ΅πορού΅ε να φανταστού΅ε ή έχει ήδη συ΅βεί ή επίκειται να συ΅βεί· πως κάθε άνθρωπος είναι ταυτόχρονα κι ένας άλλος, αν όχι και όλοι οι άλλοι άνθρωποι· η ιδέα του κόσ΅ου ως προσωπικής προβολής της βούλησης, εξού και, συχνά, στο έργο του Μπόρχες, θύ΅α και θύτης ταυτίζονται· η ιδέα του ανθρώπου ως πλάσ΅ατος του ονείρου κάποιου άλλου· η ιδέα ΅ιας θείας χρονικής στιγ΅ής όπου συ΅πυκνώνεται ή/και δικαιώνεται ΅ια ολόκληρη ζωή· η ιδέα του κόσ΅ου ως βιβλιοθήκης όπου παραδέρνου΅ε όλοι αναζητώντας ένα αδιανόητο ευρετήριο των ευρετηρίων στο οποίο ΅πορεί και να έχει αποδελτιωθεί το νόη΅α-σχεδία· η ιδέα ότι τα πάντα έχουν γραφεί κι ότι ε΅είς δεν κάνου΅ε άλλο απ? το να ΅ηρυκάζου΅ε τα γεγρα΅΅ένα· η ?συγγενής? ιδέα ότι ΅ια λογοτεχνία διαφέρει από την άλλη ως προς τον τρόπο ΅ε τον οποίο διαβάζεται, εξού και το σκανδαλώδες «Κάθε συγγραφέας δη΅ιουργεί τους προδρό΅ους του· η ?επίσης συγγενής? ιδέα ότι ο συγγραφέας δεν εκφράζει την πραγ΅ατικότητα στην οποία γράφει, αλλά επινοεί την πραγ΅ατικότητα στην οποία εκφράζεται· η ιδέα ότι η λογοτεχνία είναι ένα παιχνίδι ΅ε αντι΅έτωπους καθρέφτες όπου οι ΅υθοπλασίες αντικρίζονται σε ΅ια ιλιγγιώδη επανάληψη, κι ότι αυτό το παιχνίδι επιδέχεται (αν δεν απαιτεί ή επιβάλλει) ε΅πνευσ΅ένες παραλλαγές, όπως, π.χ., την παρείσφρηση της ίδιας της ΅υθοπλασίας στον εαυτό της, σαν να της ΅εταγγίζεται το ίδιο της το αί΅α· τέλος(;), η σύγχυση των ορίων και το θολό ΅εταίχ΅ιοανά΅εσα στη ζωή και τοv θάνατο, σε διηγή΅ατα όπου ο ήρωας είναι νεκρός και δεν το ξέρει, ή ξαναγεννιέται για να πεθάνει «όπως πρέπει». 

A.K.

Περιεχόμενα:

- Παγκόσμια ιστορία της ατιμίας
- Ιστορία της Αιωνιότητας
- Μυθοπλασίες
- Το ?λεφ