BookStation

Τη λέγαν Μίλλυ

Και ζούσε μέσα σε ένα αεροπλάνο

Πολλά χρόνια

Μισή φλαμίνγκο μισή άνθρωπος

Ροζ από την κορφή ως τα νύχια

Τραγούδια δεν ήξερε άλλα

Εκτός από τον αέρα

Πότε από εδώ πότε από εκεί

Κανέναν λένε δεν αγάπησε

Εκτός από τα σύννεφα

Κοιτούσε τον κόσμο από ψηλά

Τι έκσταση

Να νιώθεις τα χιλιόμετρα

Ποτέ της δεν φοβήθηκε

Τον ουρανό

Κι όλο ήταν πάνω στις σκεπές

Τις λίγες μέρες που στον κόσμο κατοικούσε

Μικρές σταγόνες ξεχείλιζαν τις τσέπες της

Και έσταζαν πάνω στα όνειρά μας

Οι φτέρνες της χάιδευαν τα μαλλιά μας

Τη λέγαν Μίλλυ

και ίσως δεν την είδαμε ποτέ

Κι ας περπατούσε πάνω απ? τα κεφάλια μας.

Είμαι μελό

Ρομαντική και ηλίθια

Κάθομαι εδώ

Γιατί δεν έχω τι να κάνω

Σέβομαι τη φτώχεια

Την αμορφωσιά

Και τους λεβέντες

Όταν δεν έχω κάτι να πιω

Ανοίγω τη βρύση και ξεχνιέμαι

Με λένε εύκολη

Γιατί το βράδυ φοβάμαι να κοιμάμαι μόνη

Και τα πρωινά μού τρώει ο ήλιος τη γλώσσα

Ένα καναρίνι απέναντι

Είναι μόνο

Στο κίτρινο κλουβί του

Το ζηλεύω

Η κυρία από το κάτω διαμέρισμα δεν θα ?ρθει ποτέ

να με μαλώσει

Ακούω πόρτες και τινάζομαι

Το τηλέφωνό μου έχει να χτυπήσει δέκα αιώνες

?ναψα το καλοριφέρ

Έτσι νομίζω πως οι τοίχοι μιλούν τα βράδια

Ο υπολογιστής είναι μια μαλακία ανακάλυψη

Είναι για να βλέπω πώς ζούνε οι άλλοι και να μαθαίνω

Το καλοκαίρι δεν θα πάω διακοπές

Και σε όλες τις αργίες θα γλεντάω ουρλιάζοντας

Ο χειμώνας είναι για τους νεκρούς

η άνοιξη για τους περαστικούς

Το Πάσχα εύχομαι να αναστηθώ.γοτεχνικές επαναστάσεις του 20ού αιώνα και οι θεωρίες που

 

 Η  ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Γεννήθηκε το 1979 και μεγάλωσε

στην Αντίκυρα Βοιωτίας. Σπούδασε

θέατρο και συνεργάστηκε με το

Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

και τους Αγγελική Στελλάτου, Γιώρ-γο Παλούμπη κα. Έχει σκηνοθετήσει

το Unemployed (10 Μητροπολιτικές

Ιστορίες)και το Blackout (Μια μικρή

διαμαρτυρία).Διηγήματά της έχουν

δημοσιευθεί στο λογοτεχνικό περιο-δικό Εμβόλιμον και στις Μητροπολι-τικές Ιστορίες. Το Φλαμίνγκο είναι η

πρώτη ποιητική συλλογή της. τις ακολούθησαν, παρήγαγαν πολλά θραύσματα από την αποδόμηση των γνωστών μορφών το

 

 

υ γραπτού λόγου. Μια μορφή σύνθεσής τους είναι η ποιητική πρόζα που απ' ότι φαίνεται ταιριάζει πολύ καλά με τη μικρή φόρμα.

 Στα Ταξίδια με το Λύκο μου, οι μονόλογοι προς/από ένα λύκο, σε έναν φαντασιακό/πραγματικό συνεπιβάτη, συνθέτουν και περιγράφουν τα πάθη των ανθρώπων. Την αγωνία για τις σχέσεις μας με το χρόνο, τον μύθο,  τη φύση, τον χώρο, την επιθυμία ή την ανάγκη.

 Η ποιητική πρόζα της Μαρίας Σαββάκη αποτελεί ένα παλίμψηστο γλώσσας, ιδεών, εμπειριών και συναισθημάτων, νεωτερικό και όμως ιδιαίτερα συγκινητικό.κόσμου που, παρασυρμένος από τις διαρκώς εναλλασσόμενες εικόνες της καθημερινότητας, μοιάζει να έχει απεμπολήσει οριστικά τα δικαιώματά του για αυτογνωσία και κατανόηση των επίβουλων και περισπαστικών μηχανισμών που κανοναρχούν τη ζωή.[...]

 

Κώστας Παπαγεωργίου, Βιβλιοθήκη  Ελευθεροτυπίας, 27/1/2006

 

[...] Δεν είναι οπωσδήποτε τυχαία η σταθερότητα με την οποία έχει χαράξει την πορεία του ο Καραβίτης εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια: προδίδει την πλαστική ικανότητα, αλλά και τη βαθύτερη συναισθηματική ευαισθησία ενός σαφώς προικισμένου τεχνίτη, που περνά από συλλογή σε συλλογή χωρίς παραχωρήσεις και εκπτώσεις, με σταθερό προσανατολισμό και μιαν αναμφίβολα υγιή και γόνιμη ποιητική φλέβα.

 

Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Βιβλιοθήκη  Ελευθεροτυπίας, 5/3/2004

 

 

 [...] Ο Βασίλης Καραβίτης παλεύει με την ποίηση και με τα υλικά της ποίησης, από τα οποία τα πιο δύσκολα είναι εκείνα που δεν έχουν καταλήξει σε ένα αυταπόδεικτο εννοιολογικό σχήμα.  Ο έρωτας γίνεται ένα υπότροπο θαύμα, η οργή ένας θρήνος αθόρυβος, η ποιητική υπερβολή μεταφράζεται σε μια ψυχωτική ανάγκη, το γεγραμμένο από τη μοίρα λάθος ένα αναπάντητο ερώτημα, η ζωή μια εξαρχής προδοσία και μονάχα ο θάνατος μας αγκαλιάζει όλους με την αναπόδραστη φερεγγυότητά του.

 

Ηλίας Κεφάλας, εφ. Η Καθημερινή, 27/4/20042012