BookStation

  Το να γράφεις για την κοκαΐνη είναι σαν να κάνεις χρήση. Θέλεις όλο και πιο πολλές ειδήσεις, πιο πολλές πληροφορίες, και καθώς όσες βρίσκεις είναι ζου΅ερές, δεν ΅πορείς πια να κάνεις χωρίς αυτές. Είσαι addicted. Ακό΅α κι όταν ανάγονται σ? ένα γενικό σχή΅α το οποίο έχεις ήδη κατανοήσει, αυτές οι ιστορίες σε γοητεύουν για τις λεπτο΅έρειές τους. Και σου καρφώνονται στο κεφάλι, ώσπου ΅ια άλλη ?απίστευτη αλλά αληθινή? να πάρει τη θέση της προηγού΅ενης. Μπροστά σου βλέπεις τον πήχη του εθισ΅ού, που άλλο δεν κάνει παρά να σηκώνεται, και παρακαλάς να ΅ην πάθεις ποτέ στερητικό σύνδρο΅ο. Γι? αυτό συνεχίζω να τις συλλέγω σε βαθ΅ό αηδίας, περισσότερο απ? όσο είναι απαραίτητο, χωρίς να ΅πορώ να στα΅ατήσω. Οι ειδήσεις αυτές είναι φλόγες που εξαπλώνονται και σε τυφλώνουν. Εκκωφαντικές γροθιές στο στο΅άχι. Γιατί ό΅ως αυτό τον θόρυβο τον ακούω ΅όνο εγώ; Όσο πιο βαθιά κατεβαίνω στους ασπρισ΅ένους απ? την κόκα κύκλους της κόλασης, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιώ ότι ο κόσ΅ος δεν ξέρει. Υπάρχει ένας ποτα΅ός που κυλάει κάτω απ? τις ΅εγάλες πόλεις, ένας ποτα΅ός που πηγάζει απ? τη Νότια Α΅ερική, περνά απ? την Αφρική και διακλαδίζεται παντού. ?ντρες και γυναίκες βαδίζουν στη Βία ντελ Κόρσο και στα παρισινά βουλεβάρτα, ξανασυναντιούνται στην Τάι΅ς Σκουέαρ και περπατούν ΅ε το κεφάλι κατεβασ΅ένο κατά ΅ήκος των λονδρέζικων λεωφόρων. Μα δεν ακούν τίποτα; Πώς γίνεται να αντέχουν όλο αυτό τον θόρυβο;