BookStation

 Βρισκόμαστε στο 2005. Ο Χόρχε Σεμπρούν σκύβει ξανά στο παρελθόν του και καταπιάνεται με το έργο της ανάμνησης. Σε αυτό το κείμενο, που εκδόθηκε μετά τον θάνατό του, επανέρχεται σε γεγονότα που έχει ζήσει, και αφηγείται, όπως δεν το είχε κάνει ποτέ πριν, την εμπειρία του από τα βασανιστήρια. Μαρτυρία χωρίς δραματοποίηση, αφήγηση αποστασιοποιημένη και ταυτόχρονα συγκλονιστική, από την οποία αναδύεται μια μεστή φιλοσοφική αντίληψη. Ο Χόρχε Σεμπρούν συνεχίζει εδώ τον στοχασμό που είχε ξεκινήσει στα θεμελιώδη έργα του, όπως το Μεγάλο ταξίδι ή το Γραφή ή ζωή, και γράφει για ύστατη φορά για την αλληλεξάρτηση γραφής και πραγματικότητας. 

Η εμπειρία των βασανιστηρίων δεν είναι μόνο, ίσως ούτε καν κυρίως, εμπειρία του πόνου, της αβάσταχτης μοναξιάς του πόνου. Είναι επίσης, ίσως και προπαντός, εμπειρία της αδελφοσύνης. Σιωπή από την οποία γαντζώνεσαι, κρεμιέσαι σφίγγοντας τα δόντια, προσπαθώντας να δραπετεύσεις μέσω της φαντασίας ή της μνήμης από το ίδιο σου το σώμα, το άθλιο σώμα σου, αυτή η σιωπή είναι πλούσια με όλες τις φωνές, όλες τις ζωές που προστατεύει, που τους επιτρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν.***

Ενώ βρισκόταν πια πολύ κοντά στον θάνατο, ο Σεμπρούν έγινε ξανά ο Ζεράρ Σορέλ της Αντίστασης κατά των Γερμανών, και ο Φεδερίκο Σάντσεθ του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας, αυτός ο άνθρωπος που έζησε στην παρανομία σχεδόν είκοσι χρόνια, αλλά έλπιζε πάντα στη ζωή. Δεν πρόκειται για τη διαθήκη ενός ηλικιωμένου, αλλά για ένα φωτεινό κείμενο της νιότης.Le Nouvel Observateur 

Αφήγημα της αντίστασης στον ναζισμό και τον φρανκισμό, άσκηση μνήμης για ό,τι βιώθηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στοχασμός πάνω στα βασανιστήρια. Έντονη αφήγηση, κάτι πολύ παραπάνω από συγκινητική.Marianne 

Συγκλονιστικές σελίδες, που χαρακτηρίζονται από άκρα μετριοφροσύνη, τη μόνη μέθοδο, κατά τον Σεμπρούν, που λειτουργεί έτσι ώστε το παρελθόν και το παρόν, οι οδύνες και οι ελπίδες, η ατομική ιστορία και η πολιτική να τίθενται πάντοτε υπό διερώτηση, να μην αναμασώνται ποτέ, και να μένουν πάντα ζωντανές.Télérama 

Υπέροχο βιβλίο, όπου, όπως γράφει ο Ντεμπραί, ο Σεμπρούν παντρεύει το προσωπικό με τη βουή και τη μανία, και προσδίδει μυθιστορηματική διάσταση στο πραγματικό γεγονός.Le Figaro ***Ο JorgeS emprun γεννήθηκε στη Μαδρίτη το 1923 και πέθανε στο Παρίσι το 2011. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, η οικογένεια Σεμπρούν εγκαθίσταται στην Ολλανδία, όπου ο πατέρας του συγγραφέα εκπροσωπεί ως επιτετραμμένος την Ισπανική Δημοκρατία. Η αναγνώριση του φρανκικού καθεστώτος από την Ολλανδία αναγκάζει την οικογένεια να εγκατασταθεί το 1939 στη Γαλλία. Ο νεαρός Σεμπρούν εγγράφεται στη Σορβόννη για να σπουδάσει φιλοσοφία, αλλά δεν θα ολοκληρώσει τις σπουδές του. Το 1943 οργανώνεται στην Αντίσταση. Τον Σεπτέμβριο του 1943 συλλαμβάνεται από την Γκεστάπο, και τον Ιανουάριο του 1944 εκτοπίζεται στο Μπούχενβαλντ, όπου εντάσσεται στην παράνομη κομμουνιστική οργάνωση του στρατοπέδου. Απελευθερώνεται από τους Αμερικανούς τον Απρίλιο του 1945, και επιστρέφει στη Γαλλία. Εγκαθίσταται στο Παρίσι, όπου εργάζεται ως δημοσιογράφος και ως μεταφραστής.                Μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας, ο Χόρχε Σεμπρούν κάνει το πρώτο παράνομο ταξίδι του στην Ισπανία το 1953. Για δέκα χρόνια δουλεύει στον παράνομο μηχανισμό του κόμματος. Το 1954 εκλέγεται μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, και το 1956 μέλος του Πολιτικού Γραφείου. Έρχεται σε ρήξη με τον γενικό γραμματέα του κόμματος Σα-ντιάγο Καρίγιο, και το 1964 διαγράφεται από το ΚΚΙ.

                Το 1963 δημοσιεύει το πρώτο του βιβλίο, Το μεγάλο ταξίδι (Εξάντας). Στη συνέχεια, αφοσιώνεται στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο ως σεναριογράφος (συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων, με τους Αλαίν Ρεναί, Κώστα Γαβρά, Τζόζεφ Λόουζυ και Υβ Μπουασέ).

                Γράφει τόσο στα ισπανικά όσο και, κυρίως, στα γαλλικά. Στα δύο πρώτα του μυθιστορήματα, Το μεγάλο ταξίδι και Όταν χάθηκαν οι αισθήσεις (1967) (Οδυσσέας), μεταφέρει τις εμπειρίες του από το στρατόπεδο συγκέντρωσης και από την αντίσταση κατά των Γερμανών. Το 1966 γράφει το σενάριο της ταινίας του Αλαίν Ρεναί Ο πόλεμος τελείωσε, με θέμα τη συμμετοχή του στον αντιφρανκικό αγώνα. Το 1969 δημοσιεύεται το μυθιστόρημά του Ο δεύτερος θάνατος του Ραμόν Μερκαντέρ (Θεμέλιο), όπου ο συγγραφέας εκφράζει την απογοήτευσή του από τον κομμουνισμό. Στον μακροπερίοδο λόγο του, το παρελθόν και το παρόν συ-μπλέκονται. Η μοντερνιστική αυτή τεχνική, που συμβαδίζει με τις καινοτομίες του Νέου Μυθιστορήματος, χρησιμοποιείται και στα βιβλία του Η αυτοβιογραφία του Φεδερίκο Σάντσεθ (1977) (Εξάντας) και Τι ωραία Κυριακή! (1980)

(Εξάντας). Το 1986 κυκλοφορεί το μυθιστόρημά του Το λευκό όρος (Εξάντας), που μέσα από τη διαδρομή των τριών ηρώων του μιλά, κατά τον τρόπο του Μίλαν Κούντερα, για την Ιστορία. Από το 1988 ώς το 1991 ο Χόρχε Σεμπρούν μετέχει στη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Φελίπε Γκονθάλεθ ως υπουργός Πολιτισμού. Αναγκάζεται όμως να αποχωρήσει, όταν συγκρούεται με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Αλφόνσο Γκουέρα, υπέρ του οποίου όμως τάσσεται ο πρωθυπουργός Φελίπε Γκονθάλεθ, παρά το γεγονός ότι οι δύο άνδρες ανήκουν σε διαφορετικές τάσεις του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

                Το 1994 δημοσιεύεται ένα από τα μείζονα έργα του Σεμπρούν, το Γραφή ή ζωή (Εξάντας), με το οποίο επιστρέφει στα χρόνια του Μπούχενβαλντ. Έπειτα από αυτό το βιβλίο, ο Σεμπρούν στρέφεται καθαρά στην αυτοβιογραφία. Το 1998 δημοσιεύεται το Αντίο, φως της νιότης (Εξάντας), το 2001 Ο νεκρός που μας χρειάζεται (Εξάντας) και το 2004 το Είκοσι χρόνια και μια μέρα (Εξάντας). Το 2013 κυκλοφορούν οι συζητήσεις του με τον Φρανκ Απρεντερίς, υπό τον τίτλο Πατρίδα μου είναι ο λόγος (Εξάντας).