BookStation

  Σε ποιον ανήκει μια ιστορία;

(σύνθεμα ερωτήσεων προς απάντηση)

«Αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι εσύ»ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ 

Ήτανε νύχτα όταν ρωτούσες: 

Σε ποιον ανήκει μια ιστορία;

Στον έρωτα ή στο θάνατο; 

Σου απαντούσα βιαστικά

Γιατί αγνοούσα την απάντηση.

 Ξαναρώτησες κάποτε, πιο σαφής: 

Σε ποιον ανήκει μια ιστορία όταν παύει να ανήκει σε μένα; 

Έκανα πως δεν άκουσα. 

Συνέχισα να τρίβω το πάτωμα με τους λεκέδες

     από τα βήματα.

Βήματα παντού μέσα στο σπίτι

Από διάφορους περαστικούς, ζώντες και μη.

Όλους αυτούς που περπατούν στο χώρο μου 

Όλα από μια ιδέα ξεκινάνε και σε μια ιδέα καταλήγουν, 

Και 

Γυρεύουμε τη μυθολογία του έρωτα και όχι τον έρωτα

καθεαυτόν, 

σκέφτηκα να σου απαντήσω, μα ήταν περασμένη η ώρα.

(Η απάντησή μου δεν είχε νόημα άλλωστε, γιατί δεν ήταν

απάντηση.) 

Η Ελένη Τζατζιμάκη γεννήθηκε το

1986 στην Αθήνα. Σπούδασε Νεοελ-ληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ολοκλήρωσε

τις μεταπτυχιακές της σπουδές

στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης

(Sorbonne IV). Ως φιλόλογος, έχει

εργαστεί σε προγράμμα του Πανεπι-στημίου Θεσσαλίας, με στόχο τη

διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού

σε μετανάστες, ενώ, παράλληλα,

ασχολείται ερευνητικά με ζητήματα Φύλου και Πολιτισμού στη

Λογοτεχνία.  Το  2009  εκδόθηκε

η πρώτη της ποιητική συλλογή,

Η μαγεία της ?νωσης, η οποία

συμπεριλήφθηκε στις υποψηφιό-τητες για το βραβείο «Πρωτοεμ-φανιζόμενου Συγγραφέα» του πε-ριοδικού Διαβάζω (2010), επίσης συμμετείχε στο Πρώτο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών (2011),  ως προτεινόμενη του περιοδικού

Ποιητική. Το 2012, κυκλοφόρησε

η δεύτερη ποιητική συλλογή της

Μετά την Ενηλικίωση. Παράλληλα, ασχολείται επαγγελματικά με τη  μουσική,  ως  τραγουδίστρια,  στην Ελλάδα και στη Γαλλία. 

Για περισσότερες πληροφορίες:

www.helentzatzimakis.com.

 

 

 

πολλά θραύσματα από την αποδόμηση των γνωστών μορφών το

 

 

 

υ γραπτού λόγου. Μια μορφή σύνθεσής τους είναι η ποιητική πρόζα που απ' ότι φαίνεται ταιριάζει πολύ καλά με τη μικρή φόρμα.

 Στα Ταξίδια με το Λύκο μου, οι μονόλογοι προς/από ένα λύκο, σε έναν φαντασιακό/πραγματικό συνεπιβάτη, συνθέτουν και περιγράφουν τα πάθη των ανθρώπων. Την αγωνία για τις σχέσεις μας με το χρόνο, τον μύθο,  τη φύση, τον χώρο, την επιθυμία ή την ανάγκη.

 Η ποιητική πρόζα της Μαρίας Σαββάκη αποτελεί ένα παλίμψηστο γλώσσας, ιδεών, εμπειριών και συναισθημάτων, νεωτερικό και όμως ιδιαίτερα συγκινητικό.κόσμου που, παρασυρμένος από τις διαρκώς εναλλασσόμενες εικόνες της καθημερινότητας, μοιάζει να έχει απεμπολήσει οριστικά τα δικαιώματά του για αυτογνωσία και κατανόηση των επίβουλων και περισπαστικών μηχανισμών που κανοναρχούν τη ζωή.[...]

 

Κώστας Παπαγεωργίου, Βιβλιοθήκη  Ελευθεροτυπίας, 27/1/2006

 

[...] Δεν είναι οπωσδήποτε τυχαία η σταθερότητα με την οποία έχει χαράξει την πορεία του ο Καραβίτης εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια: προδίδει την πλαστική ικανότητα, αλλά και τη βαθύτερη συναισθηματική ευαισθησία ενός σαφώς προικισμένου τεχνίτη, που περνά από συλλογή σε συλλογή χωρίς παραχωρήσεις και εκπτώσεις, με σταθερό προσανατολισμό και μιαν αναμφίβολα υγιή και γόνιμη ποιητική φλέβα.

 

Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Βιβλιοθήκη  Ελευθεροτυπίας, 5/3/2004

 

 

 [...] Ο Βασίλης Καραβίτης παλεύει με την ποίηση και με τα υλικά της ποίησης, από τα οποία τα πιο δύσκολα είναι εκείνα που δεν έχουν καταλήξει σε ένα αυταπόδεικτο εννοιολογικό σχήμα.  Ο έρωτας γίνεται ένα υπότροπο θαύμα, η οργή ένας θρήνος αθόρυβος, η ποιητική υπερβολή μεταφράζεται σε μια ψυχωτική ανάγκη, το γεγραμμένο από τη μοίρα λάθος ένα αναπάντητο ερώτημα, η ζωή μια εξαρχής προδοσία και μονάχα ο θάνατος μας αγκαλιάζει όλους με την αναπόδραστη φερεγγυότητά του.

 

Ηλίας Κεφάλας, εφ. Η Καθημερινή, 27/4/20042012