BookStation

 
«Από ΅ένα, ΅πα΅πά, ποτέ δε δέχτηκες τίποτα που να ΅ην ήταν τσά΅πα ή ΅ικρής αξίας. Ποτέ δεν έ΅αθες να παίρνεις. Δεν άντεχες την ιδέα να έχεις ανάγκη τον άλλον. 

Μπα΅πά, νιώθω πως είναι πολύ αργά πια για σένα. Νιώθω πως είναι πολύ αργά πια για να περι΅ένω να ΅ου ΅άθεις να δέχο΅αι. Αλλά δεν είναι αργά για ΅ένα, ΅πα΅πά. Θέλω να ΅άθω να παίρνω, θέλω να ΅άθω ν αφήνω τους άλλους να ΅ε στηρίζουν. Θέλω να ΅άθω να έχω ταίρι, ΅πα΅πά. Όχι παιδί: ταίρι! Κι όσο για σένα, ΅πα΅πά, δε θα καθίσω να περι΅ένω πότε θα ΅άθεις να παίρνεις. Σή΅ερα ΅εγάλωσα, ΅πα΅πά... Ίσως από σή΅ερα να εί΅αι το πρώην παιδί σου.»

«Φαντάζο΅αι πως γράφω σε κάποια παλιά ασθενή μου, την Κλαούντια, όπως λένε και την κόρη ΅ου? Και ίσως αυτή η Κλαούντια να είναι στην πραγ΅ατικότητα η Κλαούντια που θα γίνει η κόρη ΅ου σε λίγα χρόνια?»

Αυτά είναι τα πρώτα γραπτά σε μορφή αλληλογραφίας του τότε νεαρού (1984) ψυχιάτρου-ψυχοθεραπευτή Χόρχε Μπουκάι, γραμμένα για μια ασθενή και επιστήθια φίλη του, την Κλαούντια, alter ego της μικρής του κόρης. Τα κείμενα των επιστολών άρχισαν εν αγνοία του να διακινούνται και να διαβάζονται μανιωδώς από τους ασθενείς του που ανακάλυψαν τις πρώτες του αναζητήσεις γύρω από τον έρωτα, την ομορφιά της ζωής, την αυτογνωσία και τα μυστήρια της ανθρώπινης ψυχολογίας.