BookStation

 'Ανοιξη του 199.... Ο νεαρός ανθυπολοχαγός 'Αλκης Σταυρινός παρουσιάζεται σ? ένα τάγμα πεζικού στη Λήμνο. 
Εκεί, από την πρώτη στιγμή, βρίσκει τον εαυτό του περικυκλωμένο από αξιωματικούς που το μόνο τους ενδιαφέρον είναι πώς να τον εκμεταλλευτούν.
Μέσα από αδιανόητες καταστάσεις -στο στρατόπεδο, στο μπαρ «Ελ Πάσο» που συχνάζει, στο χωριό που διαμένει, στις παραλίες που εξερευνά- οδηγείται αναπόφευκτα στην αναζήτηση του εαυτού του και του άλλου, του νοήματος της ζωής και στην αμφισβήτηση των επιβεβλημένων δομών σε όλα τα επίπεδα· ό,τι αφορά τον στρατό, την κοινωνία, το κράτος, την πατρίδα· ό,τι βρίσκεται σε ευθεία σύγκρουση με τη λογική, την αγάπη, την αφοσίωση, τη θυσία, το φιλότιμο, την ανθρωπιά.
Έτσι, γίνεται εικόνα του κάθε εργαζόμενου νέου που συνθλίβεται ?ειδικά στην εποχή μας- από προσωπικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα.
Μέσα σ' όλα αυτά, συναντά τη φοιτήτρια Ζωή Λογοθέτη, την οποία όμως αγαπά παράφορα ο φίλος και συνάδελφός του Διονύσης Δοξαράς.
Πώς σχετίζεται μ' όλα αυτά ο μοναχός Αρτέμιος από το ?γιο Όρος;
Μια εξέλιξη τόσο απροσδόκητη όσο και η ίδια η ζωή. 

ΓΙΑ ΤOΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ: 

Ο Νικόλαος  Κοτανίδης γεννήθηκε το 1968 στη Γερμανία. Είναι απόφοιτος της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων και της Ανωτάτης Σχολής Πολέμου και κατέχει το πτυχίο Cambridge proficiency in English. Υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό, στην εθνική φρουρά της Κύπρου, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Είναι λάτρης της λογοτεχνίας, της φωτογραφίας, της ποδηλασίας και του hard rock.

Από τις εκδόσεις Περίπλους κυκλοφορεί επίσης και το βιβλίο του «Φουλ του ?σσου». 

Απόσπασμα από το βιβλίο:

-Έφτασε ο καιρός για να μας αποχαιρετήσετε, κύριε ανθυπολοχαγέ; τον ρώτησε ο λοχίας βοηθός του. Ο ανθυπολοχαγός ?λκης Σταυρινός κρατούσε στα χέρια του ένα αντίγραφο της διαταγής μεταθέσεων του Γενικού Επιτελείου Στρατού, που λίγο νωρίτερα του είχε κοινοποιηθεί από το 1ο Γραφείο του τάγματος, και βάδιζε με κατεύθυνση τον λόχο του.

Ο ?λκης σήκωσε το κεφάλι του και, ενώ δεκάδες λεπτομέρειες που αφορούσαν τη μετάθεσή του περνούσαν από το μυαλό του, απάντησε:

-Ναι, Λάζαρε, φεύγω. Αργά ή γρήγορα, θα γινόταν  κι αυτό.

-Πού σας στέλνουν;

-Μάντεψε!

-Έβρο;

-Στη Λήμνο, στο 5? Τάγμα Πεζικού.

-Βάλατε μέσον και σας περιποιήθηκαν τόσο καλά;

Ο ?λκης χαμογέλασε και απάντησε με ανάλογο ύφος στο σαρκαστικό σχόλιο:

-Σίγουρα?

-Πού είχατε δηλώσει να πάτε;

-Κω, Ρόδο και Αλεξανδρούπολη.

-Όπως φαίνεται, έλαβαν σοβαρά υπόψη τις προτιμήσεις σας!

-Ξέρεις την κατάσταση που επικρατεί στην πλήρη αξιοκρατίας κοινωνία μας. Γνώρισες καλά και τον στρατό, αφού σε μερικές ημέρες συμπληρώνεις δύο χρόνια θητείας. Συνεπώς, δεν πρέπει να σε εκπλήσσει τίποτε.

-Ναι, και τα έχω δει «κωλυόμενα», είπε ο λοχίας, κάνοντας ταυτόχρονα μια αστεία γκριμάτσα και κουνώντας το κεφάλι του πάνω-κάτω.

-Σωστά, «κωλυόμενα»? Έμαθες άπταιστα τη στρατιωτική αργκό. ?ρα, είσαι έτοιμος να εγκαταλείψεις τη «ζεστή» αγκαλιά του ελληνικού στρατού.

Η οικειότητα του ?λκη με τον Λάζαρο ήταν αποτέλεσμα των πολλών ωρών που είχαν περάσει μαζί, αντιμετωπίζοντας από κοινού πληθώρα υποχρεώσεων και δυσκολιών, από την πρώτη ημέρα που ο τελευταίος τοποθετήθηκε στη διμοιρία του πρώτου. Ο ανθυπολοχαγός είχε την ευθύνη της εκπαίδευσης και στρατιωτικής διαπαιδαγώγησης των νεοσυλλέκτων της 1ης Διμοιρίας του 3ου Λόχου, ενώ ο λοχίας τον βοηθούσε και, όποτε απαιτούνταν, τον αναπλήρωνε.  Ήταν συνομήλικοι. Ο Λάζαρος, με καταγωγή από την Αθήνα, ήταν απόφοιτος της ελληνικής φιλολογίας. Η αγάπη του ?λκη για τη λογοτεχνία τούς έκανε να συζητούν συχνά για βιβλία και συγγραφείς. Αυτό, από μόνο του, δημιούργησεκλίμα φιλίας και συνέδεσε τους δύο νέους. Η αναπόφευκτη σχέση ανώτερου με κατώτερο βασίστηκε στον σεβασμό του έργου, της δουλειάς και του ρόλου του καθενός και στις αξίες του ανθρωπισμού. Ήταν η εποχή που ο έφεδρος λοχίας είχε κύρος στον στρατό και είχε όλα τα εφόδια, την εκπαίδευση και την πείρα, για να είναι σημαντικός αρωγός του διμοιρίτη του.

Πολλά, σε ομάδες όπως ο στρατός, έχουν νόημα και επιτυγχάνουν, όταν στηρίζονται σε καλές παραδόσεις. Τέτοιες υιοθετούν οι ισχυρότεροι σύγχρονοι στρατοί των εθνών που είναι κράτη και όχι καρικατούρες ή προτεκτοράτα. Μα οι «σοφοί» πολιτικοί και στρατιωτικοί «ηγέτες» του ελληνικού κράτους φρόντισαν, στα φαύλα χρόνια που ζούμε, να καταστρέψουν και αυτήν τη ζωτική παράδοση. Έφεδροι λοχίες ? κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας, των Βαλκανικών και του Ελληνοϊταλικού Πολέμων? ήταν εκείνοι που αντικατέστησαν επάξια τους διμοιρίτες τους, όταν έπεσαν στο πεδίο της μάχης, και ηγήθηκαν ανδρών που καταλάμβαναν το ένα ύψωμα μετά το άλλο, παρά την απόλυτη ανεπάρκεια του στρατού να τους εφοδιάσει έστω και με τα στοιχειώδη υλικά και μέσα. Και νίκησαν· νίκησαν αυτοί και όχι αόριστα ο λαός ?όπως η πολιτική και κομματική γάγγραινα προπαγανδίζει στους κλακαδόρους της. Πολεμούσαν ο ένας για τον άλλον, για την αγάπη και τη φιλία που τους συνέδεε, για το φιλότιμο. Όλα τα άλλα είναι κενολογία, που συνήθως διαβάζεται σε κάποιες ομιλίες στις εθνικές επετείους, από άσχετους και για άσχετους.

-Η επετηρίδα δεν παίζει ρόλο στις δηλώσεις σας; ρώτησε ο Λάζαρος.

-Αστειεύεσαι; Αν έπαιζε, θα έπρεπε να μετατεθώ όπου δήλωσα, αφού είμαι πρώτος στο πεζικό, απάντησε ο ?λκης.

-Κι εμένα, μετά από τη Χίο, με έστειλαν εδώ, αντί για την Αθήνα που ήθελα· σχεδόν πεντακόσια χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου. Πολλοί όμως, από όσους υπηρετούσαμε εκεί, βρίσκονται ήδη στην πρωτεύουσα· οι περισσότεροι στο ΓΕΣ. Κι ενώ εμείς δεν προλαβαίνουμε να ανασάνουμε από τις πολλές υποχρεώσεις, αυτοί παίρνουν τη μία τιμητική άδεια μετά την άλλη, για να ρεφάρουν την επικινδυνότητα των συνθηκών εργασίας των γραφείων στα οποία απασχολούνται. Έχω επικοινωνία με κάποιους από αυτούς και μαθαίνω ότι οι καρέκλες δεν επαρκούν για να τους χωρέσουν όλους....