BookStation

 Διττός Ιάννης

Σπουδή στη νοηματική εμβέλεια της σημασίας του

Μέχρι και την αττική τραγωδία, ο «αρχαίος κόσμος» προβάλλεται ως επί το πλείστον στον ορίζοντα των όρων ενός μεγάλου συμπαραδηλωτικού έμμυθου στερεώματος συμμετρικά αντινομιμένου. Στο περιβάλλον αυτού του στερεώματος, το ηρακλείτειο αγχιβασίην συγκεφαλαιώνει μιαν από τις βασικότερες δυναμικές της επιγνωστικής δυνητικότητας ως εαυτο.γνωσίας και ετερο.γνωσίας του ανθρώπινου όντος. Υπό την αίρεση αυτής της μετέπειτα απρόσιτης και ξεχασμένης ιδιότητας, το αγχιβασίην ομιλεί την εκ του φαίνειν και του βαίνειν κεκραμένη ισορροπία του έκκοσμου και έγχρονου σύμ.παν.τος κατά το οικειωμένο και εδραιωμένο στην ανθρώπινη αντίληψη «άγχι.». Μέσα στην αντιληπτική επικράτεια του επί.κοσμου και επί.χρονου «άγχι.». Στην αντιληπτική όσμωση του επί. κοσμου και επί. χρονου «άγχι.» ό,τι διακυβερνά την μορφή και την μοίρα των όντων είναι το φαίνεσθαι και το γίγνεσθαι της απαρεμφατικής ουσιαστικότητας της όψης (της εικόνας) και της οδού (της κίνησης). Έννοιες όπως το «είναι» και το «μηδέν», συμμετρικά αντινομιμένες επίσης, αποτελούν παράγωγα εννοιακά προϊόντα καίριας σημασίας στην λειτουργία της παραγωγικής αντι.νομικής αντίληψης και των αλγοριθμικών αρμογών της στην μαθηματική και κυβερνητική επιστήμη. Γνωρίζουμε ότι η μεταφυσικά εκφρασμένη γλώσσα της φιλοσοφίας, στην επικράτεια της μετα.τραγικής ιστορίας της Εσπερίας, θήτευσε επί μακρόν στην θεμελιώδη αντι.νόμιση «είναι.μηδέν» που ο Παρμενίδης και η ελεατική σχολή έφεραν στο προσκήνιο της λογικής συγκρότησης της αντιληπτικής λειτουργίας. Αυτό εντούτοις επουδενί σημαίνει ότι το «είναι.μηδέν» δύναται να εκπορθήσει το «φαίνεσθαι.γίγνεσθαι» από την ηγεμονεύουσα σημασιακά αρμογή του με τα πράγματα. 

Ο Ιάννης Διττός (Γιάννης Δίτσας) γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Απόφοιτος της Σχολής Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ, εργάσθηκε σε έργα κτιριακά. Εχοντας, ωστόσο, από παιδί εξοικειωθεί με λογοτεχνικά, ιστορικά και φιλοσοφικά κείμενα. Θέλησε σε ώριμη ηλικία να στραφεί στη σπουδή της τραγωδίας. Την τελευταία εικοσαετία μελέτησε δύο θεματικούς κύκλους της τραγικής αντίληψης, ο δεύτερος των οποίων συγκεφαλαιώθηκε σε μια συλλογή υπό το γενικό τίτλο «Εργίνα.Θέσφατα.Δύσβατα», που περιλαμβάνει τα παρακάτω τέσσερα κατά σειρά βιβλία: 1. Nietzsche και Τραγωδία, 2. Η Εντροπία του Δύνασθαι, 3. Το Νομίζειν της Ιοκάστης, 4. Διζήσιος Εμεωυτός.

 Μεταξύ του 1ου και 3ου βιβλίου της τριλογίας «Εργίνα.Θέσφατα.Δύσβατα». Το 2ο κατά σειρά, με τίτλο «Η Εντροπία του Δύνασθαι». Έρχεται να ανταποκριθεί στην ανάγκη της παράθεσης ορισμένων βασικών στοιχειοθετήσεων. Που θεωρήθηκαν απαραίτητες για την αποκατάσταση της νοηματικής αρτιότητας του τρίπτυχου σύνολου. Εάν η πρώτη σπουδή, με τίτλο «Nietzsche και Τραγωδία» ανοίγει υην προβληματική που ολοκληρώνεται στην τρίτη σπουδή. Με τίτλο «το Νομίζειν της Ιοκάστης». Η παρούσα δεύτερη διαμεσολαβούσα αναφορά έχει σαν στόχο την παράθεση μιας σειράς θέσφατων. Πρωταρχικά συμβεβλημένων με την θέση της Αττικής Τραγωδίας. Στο διάσελο μεταξύ του προτραγικού στοχασμού των Ιώνων και της μετατραγικής φιλοσοφίας των Αθηναίων. Στο επίκεντρο αυτών των παραθέσεων τίθεται η συμμετρική αντινόμιση. Που ηγεμονεύει τον τρόπο αντίληψης του εόντος στον ορίζοντα των περι κόσμου και χρόνου διευθετήσεων του κυβερνητικού δύνασθαι στο έμβιο παρόν του ανθρώπου. Αφορώντας κατ' εξοχήν το δύνασθαι ενεργείν σε σχέση με το δύνασθαι γνωρίζειν. Οι συμμετρικές αντινομίσεις απηχούν όρους της αντίφασης που διέπει την συμπαντική σχετικότητα των όποιων εναρμονίσεων συγκροτούν την κοσμοδικία του ηρακλείτεια κατανοητού μέτρου. Η επείγουσας σημασίας υπόμνηση του μείζονος αυτού διακυβεύματος οδήγησε στην παράθεση ενός παραρτήματος διαγραμμάτων. Η ρητά προαιρετική χρήση των οποίων βοηθά τον αναγνώστη στην πρόσληψη και εμπέδωση των σχετικά με την «Εντροπία του Δύνασθαι» διαμειβόμενων. Η άμεση συσχέτιση την παροντικής δυνητικότητας με την διακυβερνώσα τα ανθρώπινα αντιφατικότητα, ενθαρρύνει αν όχι επιβάλλει την αναγκαία εν προκειμένω κατάδειξη της συμμετρικής αντινόμισης που διέπει την παραστατικά και εξηγηματικά θεμέλια γραμματική και συντακτική παράσταση της ελληνικής γλώσσας, καθ΄ ομολογία με  την επισκεπτική και μεριμνητική διαδικασία του επιθυμικού και εννοητικού παράγοντα κάθε επίκοσμης και επίχρονης κατανομής της ενζωής έμβιας υπαρκτικής ουσίωσης.