BookStation

 Ο Μηλιώνης, ένας συγγραφέας ανοιχτός στις νεότερες πεζογραφικές τάσεις, δεν έπαψε να συνδιαλέγεται με την ελληνική πεζογραφική παράδοση, ιδίως με εκείνη τη γραμμή της «εξομολογητικής αναμνημόνευσης» που αρχίζει με τον Βιζυηνό και τον Παπαδιαμάντη και φτάνει ως τον Δημήτρη Χατζή, τον Γιώργο Ιωάννου και τους μεταγενέστερους. Η συγκεκριμένη έκδοση δίνει μια σφαιρική εικόνα με το έργο ενός από τους εξέχοντες μάστορες της σύγχρονης διηγηματογραφίας μας. Μια επιλογή διηγημάτων που φέρουν το ιδιαίτερο στίγμα όχι μόνο της γραφής του Μηλιώνη αλλά και της κοσμοαντίληψής του.

«Εκείνον τον καιρό συνήθιζα να περνώ τις μέρες μου- τους μήνες και τα χρόνια μου- σ' ένα μικρό οροπέδιο, στα λιβάδια του μοναστηριού, που στη μια άκρη του, στα ριζά ενός λόφου, ήταν το παλιομονάστηρο και στην άλλη ένα στεφάνι από βράχια, στο φρύδι του γκρεμού. Αποκεί πάνω μπορούσες ν' αγναντεύεις στα δυτικά τον κάμπο της Δερόπολης με τα νερά του Δρίνου να λαμποκοπάνε...»