BookStation

 Μόσχα, 2016. Ο Ιλιά αποφυλακίζεται ύστερα από επτά ολόκληρα χρόνια και επιστρέφει σπίτι του. Αλλά τίποτα δεν είναι πια το ίδιο. Η μητέρα του έχει μόλις πεθάνει, η κοπέλα του έχει βρει έναν άλλο σύντροφο και ο παιδικός του φίλος τον αντιμετωπίζει με καχυποψία. Ο Ιλιά, αδικημένος
και απογοητευμένος, πνίγει τη θλίψη του στο αλκοόλ και, κάποια στιγμή, ωθούμενος από μια ανεξέλεγκτη φρενίτιδα, αποφασίζει να λογαριαστεί
με τον Πέτια, τον αξιωματικό της δίωξης ναρκωτικών που τον οδήγησε πίσω από τα κάγκελα. Και πράγματι, προβαίνει σε μια οριακή πράξη. Αμέσως μετά αποσπά το κινητό τηλέφωνο του αστυνομικού και, με τη συσκευή πλέον στην κατοχή του, ο Ιλιά τρυπώνει στο παρελθόν του. Και όταν αρχίζει να λαμβάνει αγωνιώδη μηνύματα από τους οικείους του Πέτια, από την εγκυμονούσα Νίνα επίσης, ο Ιλιά δεν διστάζει να απαντήσει εκείνος στη θέση του. Σταδιακά υιοθετεί μια ξένη ταυτότητα και εισχωρεί στη ζωή του ανθρώπου που εκδικήθηκε. Ο Ντμίτρι Γκλουχόφσκι, ανατέμνοντας ανατριχιαστικά τη σύγχρονη Ρωσία, διαπλέκει τα πεπρωμένα δύο νεαρών αντρών που είναι ένοχοι, ο καθένας με τον δικό του τρόπο.

Το ΤΕΧΤ είναι ένα ρεαλιστικό κοινωνικό μυθιστόρημα γραμμένο από τον Ντμίτρι Γκλουχόφσκι. Αυτό το βιβλίο, στο μεταίχμιο του θρίλερ, του νουάρ και του δράματος, αφηγείται τη σύγκρουση των γενεών, έναν ανεκπλήρωτο έρωτα και μια μάταιη τιμωρία. Η δράση εκτυλίσσεται στη σύγχρονη Μόσχα και τα προάστιά της. Το κινητό τηλέφωνο έχει γίνει για την ψυχή η εφεδρική της αποθήκη. Μέσα σε αυτό βρίσκονται οι πιο φωτεινές μας αναμνήσεις-κρατάμε το γέλιο μας στις φωτογραφίες και τις ευτυχισμένες μας στιγμές στα βίντεο. Στα μέιλ και στα μηνύματα κρατάμε τις νουθεσίες της μητέρας μας και τα επαγγελματικά μας μυστικά. Στα ιστορικά των μπράουζερ βρίσκεται ό,τι μας ενδιαφέρει πραγματικά. Στα τσατ βρίσκονται οι ερωτικές εξομολογήσεις και οι αποχαιρετισμοί, τα αποτυπώματα των πειρασμών και οι μαρτυρίες των αμαρτιών μας, τα δάκρυα και οι πίκρες μας. Τέτοια είναι η εποχή. Εικονίδια, βίντεο, κείμενο. Το κινητό είμαι εγώ. Όποιος πάρει το κινητό μου, για τους άλλους θα γίνει εγώ. Κι όταν εκείνοι το καταλάβουν, θα είναι πια πάρα πολύ αργά. Για όλους.

«Ο διεθνής αστέρας της μετα-αποκαλυπτικής μυθοπλασίας σκιαγραφεί εδώ το πορτρέτο της σημερινής ρωσικής κοινωνίας, στην οποία ορισμένοι έχουν όλα τα δικαιώματα και οι υπόλοιποι δεν έχουν τίποτα. Το TEXT αφηγείται την ιστορία μιας κάθαρσης με τους όρους ενός θρίλερ, όπου από τα βάθη του χρόνου αντηχεί το Έγκλημα και τιμωρία του Φιόντορ Ντοστογέφσκι»

Frankfurter Allgemeine Zeitung

Ο Ντμίτρι Αλεξέγιεβιτς Γκλουχόφσκι γεννήθηκε το 1979 στη Ρωσία. Δούλεψε για αρκετά χρόνια ως δημοσιογράφος-ανταποκριτής στο Ισραήλ, στη Γερμανία και στη Γαλλία. Μιλάει πέντε γλώσσες. Το μυθιστόρημά του Μετρό 2033 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2005 και επανεκδόθηκε το 2007. Την ίδια χρονιά έλαβε το βραβείο Eurocon 2007. Προτού εκδοθεί, κεφάλαιά του είχαν δημοσιευθεί στο Internet και σε αρκετές διαδικτυακές βιβλιοθήκες. Καθώς τα κεφάλαια του βιβλίου δημοσιεύονταν στο Internet, οι αναγνώστες των ιστοσελίδων αυξάνονταν συνεχώς και μάλιστα πολλοί από αυτούς άρχισαν να διεκδικούν συμμετοχή στη διαμόρφωσή του.

«Δεν έχω πείρα εργάτη του μετρό, δεν υπηρέτησα στο στρατό, δεν έχτισα σπίτια, δεν είμαι οικονομολόγος, έτσι λοιπόν είχα στο κείμενό μου κάποια λάθη και ανακρίβειες», λέει ο ίδιος ο συγγραφέας. «Ακριβώς όμως επειδή το βιβλίο δημοσιευόταν κατά κεφάλαια και γύρω του είχε σχηματιστεί μια ολόκληρη κοινότητα, κατάφερα να ''παρακολουθώ'' την αντίδραση των ανθρώπων. Διευκρινίστηκε λοιπόν ότι μεταξύ των αναγνωστών μου υπήρχαν εργάτες του μετρό, μηχανοδηγοί, στρατιωτικοί, μέλη των ειδικών δυνάμεων που είχαν πολεμήσει στην Τσετσενία... Κι αυτοί διόρθωναν τα λάθη μου και έκαναν προγνώσεις».

Ο συγγραφέας έκανε τους αναγνώστες του συμμέτοχους στην πλοκή και στον κόσμο του βιβλίου. Αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις αυτών που το διάβασαν, θεωρούν το μεταπυρηνικό μετρό μια ολόκληρη εναλλακτική πραγματικότητα, κάτι ανάλογο με τον κόσμο του Τόλκιν, και πολλοί θα ήταν μετά χαράς πρόθυμοι να εγκατασταθούν σ' αυτή.

Την εποχή της δημοσίευσης του βιβλίου στο Internet, πάνω από διακόσιες χιλιάδες άνθρωποι επισκέφθηκαν το Μετρό 2033. Εκτός αυτού, το κείμενο κυκλοφορούσε σε μεγάλες διαδικτυακές βιβλιοθήκες και οι πιο φανατικοί οπαδοί της φανταστικής αντιουτοπίας τύπωναν το κείμενο και το αντάλλασσαν με φίλους τους.

Ο υπόγειος κόσμος ως εναλλακτική λύση απέναντι στην κατεστραμμένη γη αποδείχτηκε θέμα τόσο ενδιαφέρον, ώστε το βιβλίο να γίνει ένα παγκοσμίως γνωστό ηλεκτρονικό παιχνίδι με φανατικούς φίλους και να θεωρείται πιθανή ακόμα και η μεταφορά του στον κινηματογράφο. 'Αλλα έργα του: Νύχτα (1998), Οκτώ λεπτά (1998), Ιστορίες για ζώα (1999), Infinita tristessa (2005), Μετρό 2034 (2009), Ιστορίες για την πατρίδα (2010), Επιστροφή στην Κόρντοβα (2010).