BookStation

Το βιβλίο «Τι είναι η ζωή;» του βραβευμένου με Νόμπελ, Erwin Schrödinger, είναι ένα από τα μεγάλα κλασικά επιστημονικά έργα του εικοστού αιώνα. Δημοσιεύθηκε στα τέλη του 1944 και αντικαθρεφτίζει την αγωνιώδη αναζήτηση απαντήσεων -από έναν διακεκριμένο φυσικό- στα μύχια της βιολογίας. Γράφτηκε για τον «μέσο αναγνώστη», αλλά αποδείχθηκε ένα από τα σημαντικότερα κίνητρα για τη γένεση της μοριακής βιολογίας και την επακόλουθη ανακάλυψη της δομής του DNA. Ο φιλόσοφος Karl Popper χαιρέτισε το έργο ως ένα «όμορφο και σημαντικό βιβλίο». Το μέρος που τιτλοφορείται «Πνεύμα και Ύλη»-δημοσιεύθηκε σε μορφή τόμου το 1958- αποτελεί δοκίμιο έρευνας σχέσεων που παρέμεναν ανεξιχνίαστες και προβλημάτιζαν ανέκαθεν τους φιλοσόφους. Πραγματεύεται τη συνειδητότητα, τη μοναδικότητα του Νου, τις αισθήσεις, τη βούληση και την ελευθερία, την επιστήμη και τη θρησκεία. Η άποψη του Schrödinger σε τέτοια θέματα φαντάζει σκληρά υλιστική, αφού φτάνει στο σημείο να αγνοεί ακόμα και την πιθανότητα «μη-φυσικού» πνεύματος. Στην έκδοσή μας τα δύο έργα παρουσιάζονται σε μορφή ενός τόμου· επίσης μεταφράζονται από τα γερμανικά, και δημοσιεύονται για πρώτη φορά, αυτοβιογραφικά κείμενα του συγγραφέα, μέσα από τα οποία παρουσιάζεται ένα εντυπωσιακό τμήμα της ζωής του. Έτσι, πλαισιώνεται το επιστημονικό έργο του Schrödinger και διαμορφώνεται ευκρινώς το ψηφιδωτό της προσωπικότητάς του. Το γράψιμο του βιβλίου ξεκίνησε από το ενδιαφέρον του Schrödinger για τις μεταλλάξεις που προκαλούν οι ακτίνες-Χ στη μύγα Drosophila Melanogaster. Ήξερε ότι η απορρόφηση ενός quantum ακτινοβολίας-Χ μπορούσε να προκαλέσει μετάλλαξη σε ένα συγκεκριμένο σημείο του χρωμοσώματος. 'Αρχισε να συνειδητοποιεί τις επιπτώσεις αυτού του αποτελέσματος στον φυσικό και χημικό μηχανισμό της κληρονομικότητας και τον τρόπο σύμφωνα με τον οποίο αυτός ο μηχανισμός διέπεται από τους νόμους της στατιστικής θερμοδυναμικής, της χημικής κινητικής και της κβαντομηχανικής. Ο Schrödinger εισάγει μία φράση που γίνεται η πλέον θεμελιώδης έννοια στη νέα επιστήμη της μοριακής βιολογίας, αναγκάζοντας τους φυσικούς να προσέξουν τους βιολόγους και τους βιολόγους να ανατρέξουν στους φυσικούς: «Το χρωμόσωμα αποτελεί ένα κωδικοποιημένο μήνυμα». Ανάμεσα σ? όλους τους μεγάλους φυσικούς, ο Schrödinger ήταν εκείνος που προοριζόταν να προσφέρει τα μέγιστα στην ιστορία της βιολογικής σκέψης. Ο πατέρας του-ο πνευματικός οδηγός του- ασχολείται παθιασμένα με τη βιολογία, ενώ ο πιο στενός φίλος του -ένας θρησκευόμενος φοιτητής της βιολογίας- του ενδυνάμωνε το ενδιαφερον σ' αυτό το αντικείμενο, οδηγώντας τον σε πεδία άγνωστα ή αδιάφορα στους περισσότερους φυσικούς.

Schrödinger Erwin Ο Έρβιν Σρέντινγκερ ήταν ένας από τους μεγάλους πρωτοπόρους στον τομέα της Θεωρητικής Φυσικής -ισάξιος των Αϊνστάιν, Πλανκ, Χάιζενμπεργκ, ως προς τη δημιουργία της σύγχρονης εικόνας της φύσης. Γεννήθηκε στη Βιέννη το 1887. Στην ίδια πόλη ολοκλήρωσε την επιστημονική του εκπαίδευση. Το 1920 διορίστηκε καθηγητής στην έδρα Θεωρητικής Φυσικής του Πανεπιστημίου της Βιέννης. Ακολούθησαν διορισμοί στα Πανεπιστήμια της Ιένας, της Στουτγάρδης, του Μπρεσλάου και τέλος της Ζυρίχης, όπου το1926 γεννήθηκε το καθαυτό δημιουργικό και ρηξικέλευθο επίτευγμά του, η θεμελίωση της «Κυματομηχανικής». Αυτή η ανακάλυψη, οδήγησε το 1927 στο διορισμό του, στο Βερολίνο, στην έδρα που κατείχε ο Πλανκ, η οποία είχε μείνει κενή. Το καλοκαίρι του 1933, ο Σρέντινγκερ μετανάστευσε για πολιτικούς λόγους στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Το Δεκέμβριο του ίδιου έτους τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ για την ανακάλυψη της Κυματομηχανικής. Το 1936 αποδέχτηκε πρόσκληση από το Πανεπιστήμιο του Γκρατς. Το 1938 μεταβαίνει στο Δουβλίνο ως καθηγητής στο Ινστιτούτο Ανωτέρων Μελετών όπου, μέχρι την επιστροφή του στη Βιέννη την άνοιξη του 1956, ασχολήθηκε με ένα πλούσιο πεδίο προβλημάτων. Πέθανε στο σπίτι του, στις 4 Ιανουαρίου 1961 από πνευμονικό οίδημα. Ο Έρβιν Σρέντινγκερ αντιπροσωπεύει τον επιστήμονα, τα ενδιαφέροντα του οποίου δεν περιορίζονται στο στενό πεδίο της έρευνάς του. Μαχόμενος συνειδητά εναντίον της τάσης για στενότητα που χαρακτηρίζει την εξειδίκευση, δραστηριοποιείται εξίσου σοβαρά και επιτυχώς σε επιστημονικούς κλάδους που διαφέρουν από το καθαυτό πεδίο εργασίας του. Καταπιάστηκε με προβλήματα της κοσμολογικής έρευνας, της θεωρίας χρωμάτων, της Ραδιοχημείας, με θεμελιώδη ερωτήματα της Φυσικής και της Βιολογίας, ενώ τον απασχόλησαν ακόμη ερωτήματα από το πεδίο των ανθρωπιστικών επιστημών. Ο μεγάλος πρωτοπόρος της Θεωρητικής Φυσικής είχε το ταλέντο -τη σπάνια ικανότητα-να διατυπώσει σε λιγότερες από εκατό σελίδες, αυτό που οι περισσότεροι συγγραφείς δεν κατάφεραν να εκφράσουν σε έργα με πέντε φορές μεγαλύτερο όγκο.

Πηγή:εκδ.Τραυλός