BookStation

Η παρούσα μελέτη επιχειρεί μία επαναπροσέγγιση του αντικειμένου της πολιτικής δίκης σε όλο το φάσμα της, από την άσκηση της αγωγής έως την ανάπτυξη δεδικασμένου, διερχόμενη την εκκρεμοδικία, την αντικειμενική σώρευση αγωγών και τη μεταβολή της ιστορικής βάσης της αγωγής. Ειδικότερα, μετά το πρώτο εισαγωγικό μέρος, στο δεύτερο μέρος επιχειρείται η ερμηνεία του άρθρου 216 § 1. Μεταξύ άλλων, προσεγγίζονται οι δογματικές ασυνέπειες και οι δυσμενείς πρακτικές συνέπειες, τις οποίες επέφεραν οι μεταρρυθμίσεις του α.ν. 44/1967, ιδίως δε εκείνη του ν.δ. 958/1971, αλλά και η αντιμετώπιση αυτών από τη νομολογία και την επιστήμη. Στο τρίτο μέρος, καθώς και στα επόμενα, τέταρτο, πέμπτο και έκτο μέρη, η έρευνα αφιερώνεται στην τέταρτη και τελευταία μέθοδο ερμηνείας των περί αντικειμένου της δίκης διατάξεων του ΚΠολΔ, ήτοι τη συστηματική, εστιάζοντας στον τρόπο κατά τον οποίον το επικαλούμενο ουσιαστικό δικαίωμα -όπως αυτό έχει ήδη καταδειχθεί ως το αντικείμενο της πολιτικής δίκης επί τη βάσει της γραμματικής, ιστορικής και τελολογικής ερμηνείας-επηρεάζει τους δικονομικούς θεσμούς της εκκρεμοδικίας, κατά το άρθρο 222 § 1, της αντικειμενικής σώρευσης αγωγών, σύμφωνα με το άρθρο 218, της ποιοτικής μεταβολής της ιστορικής βάσης της αγωγής, δυνάμει του άρθρου 224 § 2 και, τέλος, του αντικειμένου και των προϋποθέσεων κατάφασης του δεδικασμένου της εκδιδόμενης επί της αγωγής απόφασης, σύμφωνα με τα άρθρα 322 § 1 και 324 § 3. Το έργο ολοκληρώνεται με μία πλούσια σύνοψη των κρισιμότερων πορισμάτων. Με το παραπάνω περιεχόμενο επιστρατεύονται, πέραν της γραμματικής, η ιστορική, η τελολογική και η συστηματική ερμηνεία, με στόχο την ορθή κατανόηση των κρισιμότερων ζητημάτων στη διαμόρφωση του αντικειμένου της δίκης.

Πηγή:δελτίο τύπου εκδ.Σάκκουλα