BookStation

“Spoudarchides.” This satire was not born to laugh at people, but to unmask whatever within them masquerades as greatness. Power disguised as virtue; ignorance ascending the rostrum; vanity proclaiming itself grandeur; and the lie which, repeated often enough, demands to be addressed as “truth.” It is not a single person. Nor is it merely a screen, a puppet theatre, or a performance at odds with itself. It is a whole constellation, ascending Mount Helicon unnoticed, cleaving through the pain and the very fabric of our world. Through them pass the ages and their regimes, powers both petty and mighty, ridiculous ambitions and human frailties. And all around them, laughter becomes, by turns, a whisper, a knife, and a tear. For great satire does not merely point an accusing finger at others. Sooner or later, it slowly turns the mirror towards ourselves. And that is when the difficult part begins: learning to laugh at what we have recognised. ?? ?????? ?????????,?????????,???????????????????????? ?????????;?????????;???????;???,?????????,???????????“??”? ???????? ?????????????????,???????????? ?????“??”,????????????,?????????????,????????????? ???????,????,????;???????????????,?????????,??????? ??????,????????,??????,??????????? ?????????,?????????????? ????????,???????????,?????????? ????????,?????????: ??????????????????,????? ?? «Σπουδαρχίδες». Η εν λόγω σάτιρα δεν γεννήθηκε για να γελάσει με τους ανθρώπους , αλλά για να ξεσκεπάσει ό,τι μέσα τους προσποιείται ως σπουδαίο. Την εξουσία που μεταμφιέζεται σε αρετή, την αμάθεια που ανεβαίνει στο βήμα, τη ματαιοδοξία που αυτοανακηρύσσεται μεγαλείο και το ψέμα που, όταν επαναλαμβάνεται αρκετά, απαιτεί να το προσφωνούν «αλήθεια». Δεν είναι ένας άνθρωπος. Δεν είναι μόνο μια οθόνη, δεν είναι μόνο ένα κουκλοθέατρο ή μια αντικρουόμενη παράσταση. Είναι μια «πλειάδα» που ανεβαίνει απαρατήρητα το βουνό του Ελικώνα ραγίζοντας τον πόνο και τον κόσμο μας. Μέσα τους περνούν εποχές, καθεστώτα, μικρές και μεγάλες εξουσίες, γελοίες φιλοδοξίες και ανθρώπινες αδυναμίες. Και γύρω τους, το γέλιο γίνεται άλλοτε ψίθυρος, άλλοτε μαχαίρι κι άλλοτε δάκρυ. Γιατί η μεγάλη σάτιρα δεν δείχνει με το δάχτυλο μόνο τον άλλον. Κάποια στιγμή γυρίζει αργά τον καθρέφτη προς εμάς. Και τότε αρχίζει το δύσκολο: να γελάσουμε με όσα αναγνωρίσαμε.